Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

Από την Ξάνθη έρχεται η λύση στο ενεργειακό πρόβλημα!

Μια μεγάλη καινοτομία στον τομέα της ενέργειας που ανατρέπει τα μέχρι σήμερα δεδομένα και ταυτόχρονα μια σημαντική επένδυση που θα αξιοποιήσει σε βιομηχανικό επίπεδο την συγκεκριμένη επιστημονική ανακάλυψη, πρόκειται να ανακοινωθεί μέσα στις επόμενες ημέρες και, σύμφωνα τουλάχιστον με τις εκτιμήσεις, θα ταράξει τα νερά και θα προκαλέσει το διεθνές ενδιαφέρον.

Ο λόγος για την ελληνική εταιρεία Defkalion Green Technologies SA η οποία κατάφερε να μετατρέψει σε βιομηχανικό προϊόν μια σημαντική ανακάλυψη Ιταλών επιστημόνων και ξεκινά οσονούπω από την Ξάνθη τη μαζική παραγωγή και παγκόσμια διάθεση μονάδων που μπορούν να εγκατασταθούν σε κάθε σπίτι ή επαγγελματικό χώρο και να παράγουν θερμική και ηλεκτρική ενέργεια με ελάχιστο κόστος.
Όχι μόνον τα στελέχη της εταιρείας, αλλά και άνθρωποι της αγοράς που γνωρίζουν τις...
λεπτομέρειες της υπόθεσης βεβαιώνουν ότι, χωρίς υπερβολή, μπορεί να ανατρέψει το ενεργειακό σκηνικό σε παγκόσμια κλίμακα και να κάνει τη χώρα μας πρωταγωνιστή μιας νέας ενεργειακής επανάστασης, με ότι αυτό συνεπάγεται για την ελληνική οικονομία.

Το προϊόν
Αφετηρία της υπόθεσης είναι η επαναστατική εφεύρεση του αντιδραστήρα σύντηξης Υδρογόνου και Νικελίου (ψυχρή σύντηξη σε ελεγχόμενο περιβάλλον), που έγινε από δυο ιταλούς επιστήμονες του πανεπιστήμιου της Μπολόνια, τους Sergio Foccardi και Andrea Rossi, η οποία παρουσιάστηκε επίσημα στις 14 Ιανουαρίου στην Ιταλία. Με βάση την ανακάλυψη αυτή μπορεί να παραχθεί φθηνή ενέργεια, με πολύ χαμηλό κόστος, σχεδόν μηδαμινό σε σχέση με τα σημερινά δεδομένα, αφού ο αντιδραστήρας μπορεί να παράγει περισσότερη ενέργεια από όση καταναλώνει για τη λειτουργία του. Τα δικαιώματα για την αξιοποίηση και την βιομηχανική εκμετάλλευση (για μη στρατιωτικούς σκοπούς) της εφεύρεσης των Ιταλών για όλο τον κόσμο εκτός από την Αμερική τα πήρε η ελληνική πολυμετοχική εταιρεία Defkalion.

Η εταιρεία φρόντισε, στηριζόμενη σε έλληνες επιστήμονες, να «μεταφράσει» τεχνικά τα επιστημονικά αποτελέσματα και να δημιουργήσει μια συσκευή η οποία μετά την αρχική ενεργοποίηση της, παράγει θερμότητα χωρίς την ανάγκη περαιτέρω τροφοδοσίας και μάλιστα χωρίς να δημιουργεί ρύπους ή επιβλαβείς για τον άνθρωπο ακτινοβολίες. Η θερμική αυτή ενέργεια μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή ζεστού νερού και τη θέρμανση χώρων και ένα ποσοστό της, γύρω στο 40%, να μετατραπεί σε ηλεκτρική ενέργεια μέσω ενός κοινού μετατροπέα (inverter). Το τρίτο στάδιο είναι αυτό το οποίο ξεκίνησε ήδη, για την βιομηχανική παραγωγή στη χώρα μας, σε μαζική κλίμακα, αυτής της συσκευής.

Παραγωγή χαμηλού κόστους
Τα δεδομένα όσον αφορά το κόστος της παραγόμενης από τη συσκευή ενέργειας είναι πράγματι εντυπωσιακά. Ο Έλληνας καθηγητής του Πανεπιστημίου της Μπολόνια και τέως πρέσβης κ. Χρήστος Στρεμμένος, ο οποίος είχε ενεργό συμμετοχή στην ερευνητική δουλειά ενώ συμμετέχει και στην εταιρεία Defkalion, υπολογίζει ότι το κόστος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας θα είναι κάτω από 0,01 ευρώ ανά κιλοβατώρα, ποσό συντριπτικά μικρότερο συγκρινόμενο με το μέσο κόστος παραγωγής της ΔΕΗ που φτάνει τα 0,1 ευρώ. Δηλαδή από την συσκευή θα παράγεται ηλεκτρική ενέργεια φτηνότερη κατά 90%, ενώ θα έχει ήδη εξασφαλιστεί ζεστό νερό για θέρμανση, οικιακή χρήση κ.λπ..

Το ετήσιο κόστος για Υδρογόνο και Νικέλιο, τα «καύσιμα» δηλαδή μιας συσκευής δυναμικότητας 20 Κιλοβάτ είναι περίπου 1.300 ευρώ, όταν η αξία της παραγόμενης ενέργειας σε τρέχουσες τιμές υπερβαίνει τα 14.000 ευρώ. Σύμφωνα με τα στελέχη της εταιρείας, το κόστος για την απόκτηση της συσκευής δεν θα ξεπερνάει τα 3.000 – 3.500 ευρώ, ενώ περίπου 500 – 900 ευρώ είναι το κόστος του μετατροπέα για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Η περίσσεια ηλεκτρική ενέργεια, όπως συμβαίνει και με τις οικιακές φωτοβολταϊκές εγκαταστάσεις, θα διοχετεύεται στο ηλεκτρικό σύστημα και θα αγοράζεται από τη ΔΕΗ, δίνοντας εισόδημα στον παραγωγό. Η εταιρεία θα επιδιώξει (θα υποβληθεί σχετικό αίτημα στη ΡΑΕ) να ενταχθεί η συγκεκριμένη μέθοδος παραγωγής ηλεκτρισμού στο πρόγραμμα των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας και συνεπώς να απολαμβάνει αυξημένη τιμή απορρόφησης του ρεύματος. Η μέθοδος, πέρα από την οικιακή χρήση, μπορεί να εφαρμοστεί για παραγωγή ενέργειας στη γεωργία, στην κτηνοτροφία, στη βιοτεχνία, στις επιχειρήσεις, στα δημόσια κτήρια και, υπό προϋποθέσεις, στη βιομηχανία.

Βιομηχανική παραγωγή
Η αξιοποίηση της επιστημονικής εφεύρεσης για την βιομηχανική παραγωγή της συγκεκριμένης συσκευής, δεν αποτελεί μακρινό στόχο. Αντίθετα, έχει ήδη αγοραστεί παλαιό εργοστάσιο στην Ξάνθη, το οποίο, σύμφωνα με τα στελέχη της Defkalion θα είναι έτοιμο τον ερχόμενο Οκτώβριο να δώσει προϊόντα στην αγορά . Όπως δηλώνει εκ μέρους της εταιρείας μιλώντας στην εφημερίδα «Ο Κόσμος του Επενδυτή» που έφερε στη δημοσιότητα το θέμα ο κ. Συμεών Τσαλίκογλου, η παραγωγική δυνατότητα του εργοστασίου θα είναι 300.000 μονάδες το χρόνο, οι οποίες προορίζονται για την ελληνική και τις βαλκανικές αγορές. Το ύψος της επένδυσης θα φτάσει τα 200 εκατ. ευρώ. εκ των οποίων περίπου τα μισά αφορούν την πληρωμή των δικαιωμάτων εκμετάλλευσης. Υπολογίζεται ότι μέχρι το 2012 θα δημιουργηθούν 215 άμεσες μόνιμες θέσεις εργασίας, ενώ περίπου 2.500 άτομα θα απασχοληθούν στη συνέχεια στο δίκτυο πωλήσεων – υποστήριξης σε όλη την Ελλάδα.

Ειδικά πρέπει να τονιστεί ότι θα δημιουργηθεί εξειδικευμένο κέντρο Έρευνας και Ανάπτυξης (25 θέσεις εργασίας εξειδικευμένου ερευνητικού προσωπικού) εντός της μονάδας, το οποίο θα στηριχθεί στους επιστήμονες και ερευνητές που συμμετείχαν στη διαδικασία «μετατροπής» της επιστημονικής ανακάλυψης των Ιταλών σε βιομηχανικό προϊόν. Παράλληλα, βρίσκεται σε εξέλιξη η εργαστηριακή κατασκευή μεγάλης μονάδας της συγκεκριμένης τεχνολογίας, ισχύος 1 Μεγαβάτ, που θα χρησιμοποιηθεί (και επιδεικτικά) για τις ανάγκες του εργοστασίου της Ξάνθης. Η συνέχεια του project προβλέπει τη δημιουργία ενός ακόμα εργοστασίου επί ελληνικού εδάφους, στο Βόλο, το οποίο θα παράγει μονάδες μεγάλης δυναμικότητας, 1 – 2 Μεγαβάτ. Επίσης τη δημιουργία εργοστασίων εκτός Ελλάδας και την επέκταση σε ξένες αγορές λιανικής πώλησης. Όσον αφορά τη χρηματοδότηση των επενδύσεων, τα στελέχη της Defkalion υποστηρίζουν ότι είναι εξασφαλισμένη από επενδυτικά funds, ενώ σημειώνεται χαρακτηριστικά ότι, όσο το εγχείρημα παίρνει σάρκα και οστά, τόσο πληθαίνουν οι προσφορές για συμμετοχή στο χρηματοδοτικό πρόγραμμα.

Οφέλη για την ελληνική οικονομία
Πέραν της αυτονόητης σημασίας που έχει η δημιουργία της μονάδας παραγωγής στην Ξάνθη και συνολικά η επενδυτική αυτή προσπάθεια, σε μια περίοδο που η χώρα «ψάχνει με το φανάρι» νέες παραγωγικές δραστηριότητες, το όλο εγχείρημα, εάν βέβαια υλοποιηθεί με βάση τους σχεδιασμούς των εμπνευστών του, αναμένεται να έχει σημαντικά οφέλη για την ελληνική οικονομία. Η συνολική παραγόμενη ενέργεια από τις συσκευές αυτές θα συντελέσει στην εξοικονόμηση πόρων αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, την στιγμή που φαίνεται να επελαύνει μια νέα ενεργειακή κρίση και όταν η χώρα υφίσταται αφαίμαξη πολύτιμων κεφαλαίων για εισαγωγή καυσίμων. Επιπλέον, μπορούν να αναπτυχθούν ευρύτερες αναπτυξιακές και οικονομικές διασυνδέσεις με την υπόλοιπη οικονομία, τον τουρισμό, τη γεωργία, τις βιοτεχνίες, που αποκτούν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στην παραγωγή τους. Η συναλλαγματική ωφέλεια της χώρας θα είναι επίσης μεγάλη, καθώς η αποκλειστική εκμετάλλευση της εφεύρεσης από ελληνική εταιρεία αναμένεται να δημιουργήσει υπεραξίες. Κάποιοι εκτιμούν ότι και μόνη η έκταση που αναμένεται να πάρει το θέμα είναι ικανή να αλλάξει επί το θετικότερο το γενικό κλίμα και τις εντυπώσεις για το επενδυτικό περιβάλλον της χώρας. Δεν πρέπει να παραλείπεται τέλος η δυνατότητα αξιοποίησης των πολύ σημαντικών κοιτασμάτων νικελίου της χώρας.

Γεωπολιτικές ανακατατάξεις
Οι εκτιμήσεις όσων τουλάχιστον εμφανίζονται ως ενθουσιώδεις υποστηρικτές του εγχειρήματος κάνουν λόγο για τεράστιες οικονομικές αλλά και γεωπολιτικές ανακατατάξεις που μπορούν να προκληθούν, σε βάθος χρόνου, μετά από την διάθεση στην αγορά τέτοιων ενεργειακών συσκευών πράσινης ενέργειας χαμηλού κόστους που δεν προκαλούν καμία εκπομπή αερίων ή ακτινοβολιών. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις αυτές, η σταδιακή αντικατάσταση των κλασικών ενεργειακών συστημάτων που στηρίζονται στο πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, τον άνθρακα ή την πυρηνική ενέργεια από μια νέα γενιά ενεργειακών προϊόντων αυτής της τεχνολογίας, παράλληλα με την ανάπτυξη των συμβατικών ΑΠΕ (ανεμογεννήτριες, φωτοβολταϊκά, γεωθερμία), δημιουργεί σοβαρές προϋποθέσεις ανατροπής των υφιστάμενων ισορροπιών στην παγκόσμια ενεργειακή σκηνή.

Η επιστημονική βάση της μονάδας
Η ψυχρή σύντηξη, η διαδικασία δηλαδή στην οποία στηρίζεται επιστημονικά η μονάδα Hyperion, αποτελεί ένα «θερμό» πεδίο της φυσικής που έχει προκαλέσει τα τελευταία χρόνια έντονες συζητήσεις . Πρόκειται για μια αντίδραση που συμβαίνει σε θερμοκρασίες δωματίου, κατά την οποία δύο μικρότεροι πυρήνες συνενώνονται για να σχηματίσουν ένα μεγαλύτερο απελευθερώνοντας ταυτόχρονα μεγάλες ποσότητες ενέργειας. Στη δεκαετία του ΄80 οι Pons και Fleishmann υποστήριξαν ότι είχαν επιτύχει μια αντίδραση ψυχρής σύντηξης, όμως το πείραμά τους δεν μπόρεσε να επαναληφθεί.

Από τότε οποιαδήποτε άλλη θεωρία και υπόθεση περί της ψυχρής σύντηξης απορρίφθηκε δημιουργώντας έτσι ένα επιστημονικό ρεύμα επιφυλακτικότητας πάνω στο θέμα. Παρόλο αυτό τον σκεπτικισμό μια μικρή μερίδα επιστημόνων συνέχισε να ερευνά το θέμα. Τα τελευταία ανατρεπτικά νέα ήρθαν από την Ιταλία και είναι αυτά που αποτέλεσαν την αφετηρία για τη δημιουργία της μονάδας Hyperion. Δυο επιστήμονες, ο μηχανικός Andrea Rossi και ο καθηγητής Sergio Focardi του Πανεπιστημίου της Μπολόνια, επέδειξαν δημόσια στις 14 Ιανουαρίου του εφετινού χρόνου, μια συσκευή ψυχρής σύντηξης ικανή να παράγει 12.400 Wh θερμικής ενέργειας εισάγοντας μόλις 400 W ενέργειας. Οι Ιταλοί επιστήμονες παρουσίασαν δηλαδή ένα νέο τρόπο παραγωγής πράσινης ενέργειας με κοινά υλικά (Νικέλιο και Υδρογόνο παρουσία καταλύτη), με μικρό κόστος και χωρίς εκπομπή ρύπων ή ραδιενεργών αποβλήτων.

Τα αποτελέσματά τους επιβεβαιώθηκαν ήδη από ανεξάρτητες μετρήσεις τρίτων και τυγχάνουν θετικής κριτικής από φυσικούς πρώτου μεγέθους, όπως ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Uppsala Sven Kullander, πρόεδρος της National Academy of Sciences Energy Committee, ο Hanno Essén, καθηγητής της Swedish Royal Institute of Technology, ο Dr Edmud Storms κ
α. Δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι το συγκεκριμένο αποτέλεσμα του μηχανικού Rossi και του φυσικού Focardi δημιουργεί την ανάγκη να... ξαναγραφτούν κάποια κεφάλαια της φυσικής

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

Ἀν­τι­γό­νη

Ἀν­τι­γό­νη εἶ­ναι ἡ με­γά­λη ἔκ­πλη­ξη τοῦ Φρό­υντ, εἶ­ναι ἡ γυ­ναῖ­κα πού ξε­σκέ­πα­σε τὴν ἀ­πά­τη τοῦ «Οἰ­δι­πο­δεί­ου Συμ­πλέγ­μα­τος», κα­τα­κρη­μνί­ζον­τας ὡς ψεύ­τη τὸν ἐμ­πνευ­στὴ της, γιαὐ­τὸ κά­πο­τε οἱ Ἕλ­λη­νες ψυ­χο­λό­γοι, ὅ­πως καὶ οἱ ἀ­νι­στό­ρη­τοι «ἱ­στο­ρι­κοὶ» θὰ πρέ­πει νά δι­α­λύ­σουν αὐ­τὴν τὴν πα­ρε­ξη­γή­ση: Γι­α­τὶ οὔ­τε ἡ Ἀν­τι­γό­νη οὔ­τε τὰ ἀ­δέλ­φι­α της εἶ­ναι καρ­ποὶ ἑ­νὸς αἱ­μο­μι­κτι­κοῦ γά­μου. Ἀν­τι­θέ­τως καὶ τὰ τέσ­σε­ρα παι­δι­ τοῦ Οἰ­δί­πο­δα εἶ­ναι νό­μι­μα, γεν­νή­θη­καν ­πὸ τὴν σύ­ζυ­γό του Εὐ­ρυ­γά­νει­α, τὴν κό­ρη τοῦ ­περ­φάν­τος, τὴν ­ποί­α νυμ­φεύ­θη­κε με­τὰ τὴν τρα­γι­κὴ αὐ­το­κτο­νί­α τῆς ­ο­κά­στης.
Ὁ Ὀ­δυσ­σέ­ας συ­νάν­τη­σε στόν  δη τὴν Ἰ­ο­κά­στη (Ἐ­πι­κά­στη), τὴν μη­τέ­ρα τοῦ Οἰ­δί­πο­δα («Ὀ­δύσ­σει­α», Ῥα­ψω­δί­α λ).
Ὁ Ἀ­πολ­λό­δω­ρος ἀ­να­φέ­ρει, ὅ­τι: «Τὰ παι­δι­ὰ τὰ γέν­νη­σε ἡ κό­ρη τοῦ Ὑ­περ­φάν­τα Εὐ­ρυ­γά­νει­α, ὅ­πως ἀ­να­φέ­ρει ὁ ποι­η­τὴς τοῦ ἔ­πους, ποὺ λέ­γε­ται Οἰ­δι­πό­δει­α» (πρό­κει­ται γι­ά τὸ χα­μέ­νο ἔ­πος τοῦ Κι­ναί­θω­να τοῦ Λα­κε­δαι­μο­νί­ου).
Ὁ Παυ­σα­νί­ας τάσ­σε­ται ἐ­ναν­τί­ον τοῦ στιγ­μα­τι­σμέ­νου γά­μου καὶ ἀ­να­ρω­τι­έ­ται, πς εἶ­ναι δυ­να­τὸν νά ἀ­πο­κτή­σει ἡ Ἰ­ο­κά­στη τέσ­σε­ρα παι­δι­ά, ἐ­νῶ ἀ­μέ­σως με­τὰ τὸν γά­μο, «ἄ­φαρ δ’ ἀ­νά­πυ­στα θε­οί θέ­σαν ἀν­θρώ­ποι­σιν», δη­λα­δὴ ἀ­μέ­σως οἱ θε­οὶ τὰ φα­νέ­ρω­σαν αὐ­τὰ στούς ἀν­θρώ­πους, καὶ ἡ Ἰ­ο­κά­στη κρε­μά­στη­κε;  Καὶ ὁ Παυ­σα­νί­ας ἐ­πί­σης ἀ­να­φέ­ρε­ται στήν ῥα­ψω­δί­α λ τῆς «Ὀ­δυσ­σεί­ας». Τὰ παι­δι­ὰ εἶ­ναι τῆς Εὐ­ρυ­γά­νει­ας.
Ὁ ζω­γρά­φος Ὀ­να­σί­ας ζω­γρά­φι­σε τὴν Εὐ­ρυ­γά­νει­α λυ­πη­μέ­νη νά πα­ρα­κο­λου­θεῖ τὴν δι­α­μά­χη τῶν δύ­ο γυι­ῶν της σὲ μί­α τοι­χο­γρα­φί­α στίς Πλα­ται­ές.
Ἄλ­λη πλη­ρο­φο­ρί­α μς δί­νει ὁ Φε­ρε­κύ­δης ἀ­πὸ τὴν Σύ­ρο, ποὺ ἀ­να­φέ­ρει, ὅ­τι ὁ Οἰ­δί­πο­δας ἔ­λα­βε ἀρ­γό­τε­ρα καὶ τρί­τη σύ­ζυ­γο, ἐ­νῶ οὔ­τε τυ­φλώ­θη­κε οὔ­τε πο­τὲ ἐγ­κα­τέ­λει­ψε τὸν θρό­νο τῆς Θή­βας. Ἄ­γνω­στο πα­ρα­μέ­νει τὸ γι­α­τὶ οἱ τρα­γῳ­δοὶ καὶ τὸ κοι­νό, ποὺ δι­ά­βα­ζαν Ὅ­μη­ρο καὶ ἤ­ξε­ραν τὴν ἀ­λή­θει­α, φόρ­τω­σαν στόν Οἰ­δί­πο­δα καὶ τὰ παι­δι­ὰ του τέ­τοι­α ἀ­νό­σι­α ὕ­βρη.
Ἡ Ἀν­τι­γό­νη δι­α­θέ­τει τό­ση τόλ­μη, ποὺ ἐ­νῶ φο­βᾶ­ται τὸν θά­να­το, ποὺ θὰ τὴν βρε πά­νω στά χρυ­σά της νει­ᾶ­τα, ἐν τού­τοις τὸν ἀ­ψη­φᾶ μπρο­στὰ στό κα­θῆ­κον, θυ­μί­ζον­τάς μας, ὅ­τι κά­πο­τε ἔρ­χε­ται ἡ στιγ­μὴ νά ὑ­πε­ρα­σπι­στοῦ­με τὰ ὅ­σα δι­α­κη­ρύ­ξα­με.
Ε­κενο ὅ­μως πού ἔ­χει ὑ­πο­τι­μη­θεῖ στήν Ἀν­τι­γό­νη εἶ­ναι ἡ ὀ­λέ­θρι­α ἐ­πί­δρα­σή της πά­νω στήν ζω­ὴ τοῦ Κρέ­ον­τα, γι­α­τὶ τὰ δει­νά πού θὰ πλή­ξουν τὴν οἰ­κο­γέ­νει­ά του θὰ εἶ­ναι με­γά­λα, ἀ­φοῦ ἐξ αἰ­τί­ας του θὰ αὐ­το­κτο­νή­σουν ὁ γυι­ὸς του Αἵ­μων καὶ ἡ μη­τέ­ρα του Εὐ­ρι­δί­κη. Ὁ Κρέ­ων θὰ γί­νει δι­ά­ση­μος μό­νο γι­ά τὴν ἐ­κτέ­λε­ση τς Ἀν­τι­γό­νης κι ὄ­χι ἐ­πει­δὴ δι­α­θέ­τει κά­ποι­ο χά­ρι­σμα.
Ἀ­πὸ τὴν σφο­δρὴ του σύγ­κρου­ση μὲ τὴν «ἀ­ση­μάν­τη» κα­τὰ τὴν γνώ­μη του Ἀν­τι­γό­νη θὰ βγε ἀ­τι­μα­σμέ­νος καὶ ἐ­ξευ­τε­λι­σμέ­νος, γι­α­τὶ εἶ­ναι ἡ αἰ­ώ­νι­α σύγ­κρου­ση με­τα­ξὺ Κρά­τους καὶ Ἀν­θρώ­που, εἶ­ναι ἡ ἀν­τί­θε­ση ἀ­νά­με­σα στήν ἄ­σκη­ση τῆς στυ­γνῆς ἐ­ξου­σί­ας καὶ στό «πρέ­πει» μι­ᾶς εὐ­γε­νι­κῆς ψυ­χῆς.
Ἡ Ἀν­τι­γό­νη θὰ γί­νει στούς αἰ­ῶ­νες πρό­τυ­πο ἀ­φο­σί­ω­σης καὶ ἀν­τί­στα­σης. Ὑ­πο­τί­θε­ται, ὅ­τι ὁ Κρέ­ων ἐκ­φρά­ζει τὸν νό­μο τῆς πό­λης, ἀλ­λὰ τὸ νά ἀρ­νι­έ­ται νά θά­ψουν ἔ­ναν νε­κρὸ ποι­όν νό­μο ἐ­ξυ­πη­ρε­τεῖ;  Ἐ­κτὸς ἀ­πὸ τὸν μι­σο­γυ­νι­σμὸ του τί ἀ­κρι­βῶς εἶ­ναι αὐ­τό, πού κά­νει ἕ­ξαλ­λο τὸν Κρέ­ον­τα;
Ὁ θη­λυ­κὸς Κρέ­ων
Ἡ Ἀν­τι­γό­νη εἶ­ναι τὸ εὐ­αί­σθη­το κο­ρίτ­σι μὲ τὸ ἀ­ναμ­φι­σβή­τη­το ἦ­θος καὶ τὶς χι­λι­ά­δες ἀ­ρε­τές, ἀλ­λά, τὴν στιγ­μή πού ὀρ­θώ­νε­ται στόν Κρέ­ον­τα, κα­τα­λύ­ει ὄ­λες τίς γυ­ναι­κεῖ­ες μορ­φὲς τῆς ἐ­πο­χῆς της, κου­βα­λών­τας ἐ­πά­ξι­α στούς λε­πτοὺς της ὤ­μους ὄ­λες τίς πα­λαι­ό­τε­ρες: Κου­βα­λά­ει τὸ χά­ος τῆς Μή­δει­ας, τὴν τρα­χει­ά ἀ­πο­φα­σι­στι­κό­τη­τα τῆς Κλυ­ται­μνή­στρας, τὴν   ὕ­που­λη δύ­να­μη τῆς Ἑ­λέ­νης, τὸν ὄ­λε­θρο καὶ τὶς συμ­φο­ρὲς τῆς πα­ρα­με­λη­μέ­νης Ἠ­λέ­κτρας.
Εἶ­ναι αὐ­τὸ ἀ­κρι­βῶς, ποὺ βλέ­πει μπρο­στὰ του ὁ ἔν­τρο­μος Κρέ­ων: Βλέ­πει τὸν ἐ­φι­άλ­τη τῶν ἀν­δρῶν, τὴν ἀ­νε­ξέ­λεγ­κτη δύ­να­μη, ποὺ δέν μπο­ρεῖ νά δα­μά­σει, μί­α ἀ­γέ­ρω­χη δω­ρι­κή κο­λώ­να ἀ­πέ­ναν­τί του μὲ τὴν μορ­φὴ ἑ­νὸς γλυ­κοῦ κο­ριτ­σι­οῦ.  Ἂν εἶ­χε νά ἀ­να­με­τρη­θεῖ μὲ τὸν Ἠ­ρα­κλή, τό­τε θὰ ὑ­πο­κρι­νό­ταν δου­λι­κὰ τὸν με­γα­λό­ψυ­χο, ἀλ­λὰ αὐ­τὴν τὴν μι­κρὴ ὀ­χι­ὰ πρέ­πει νά τὴν ξε­πα­στρέ­ψει. Πό­σο μοι­ά­ζουν ἀ­λή­θει­α ἡ Ἀν­τι­γό­νη καὶ ὁ Κρέ­ων; Πά­ρα πο­λύ. Ἐ­κεῖ­νος ὑ­πο­στη­ρί­ζει τὸν νό­μο, ποὺ εἶ­ναι στά μέ­τρα του, ὅ­πως καὶ τὴν ἐ­ξου­σί­α του. Τὸ ἴ­δι­ο κά­νει καὶ ἡ Ἀν­τι­γό­νη, ἀλ­λὰ χω­ρὶς τὴν ἐ­ξου­σί­α στά μέ­τρα της .
Ὅ­ταν ὁ­δη­γοῦν τὴν Ἀν­τι­γό­νη μπρο­στὰ του, ἀ­παι­τεῖ νά ση­κώ­σει τὸ κε­φά­λι της, νά τὸν κυτ­τά­ξει, ἀλ­λὰ ἡ Ἀν­τι­γό­νη, ἀ­δι­α­φο­ρών­τας γι­ά τὴν πα­ρου­σί­α του, δέν θὰ τὸν τι­μή­σει οὔ­τε μὲ μί­α μα­τι­ά. Μό­νον ὁ Κρέ­ων ἀν­τι­λαμ­βά­νε­ται τὴν βα­θει­ά της πε­ρι­φό­νη­ση, ὅ­τι τὸν θε­ω­ρεῖ μί­α­σμα τῆς πό­λης, δει­λὸ καὶ φο­βιτ­σι­ά­ρη, καὶ ἀ­πα­ξι­οῖ νά τὸν κυτ­τά­ξει ὄ­χι ἀ­πὸ φό­βο, ἀλ­λὰ ἀ­πὸ ἀ­κα­τα­δε­ξί­α. Δέν θέ­λει να  μο­λυν­θεῖ ἀ­πὸ τὴν ἀ­η­δι­α­στι­κὴ του πα­ρου­σί­α, ἀ­κό­μη καὶ σ’ αὐ­τὸ τοῦ πά­ει κόν­τρα.
Τό κο­ριτ­σό­που­λο αὐ­τὸ ἔ­χει τὸ φω­το­στέ­φα­νο τῶν  Ἡ­ρω­ϊ­κῶν Χρό­νων, γι­α­τὶ μά­χε­ται μα­ζὶ του στῆ­θος μὲ στῆ­θος, καὶ αὐ­τὸ τρο­μο­κρα­τεῖ κι ἄλ­λο τὸν Κρέ­ον­τα. Βλέ­πει ὁ­λο­κά­θα­ρα, πὼς ἂν τῆς ὀ­πλί­σουν τὸ χέ­ρι, ἡ μι­κρὴ Ἀν­τι­γό­νη δέν θὰ δι­στά­σει νά σκο­τώ­σει τὸν ἴ­δι­ον, ἀλ­λὰ καὶ ὅ­ποι­ον τὴν ἐμ­πο­δί­σει νά κά­νει τὸ κα­θῆ­κον της. , ὄ­χι. Αὐ­τὴ ἡ μορ­φὴ πά­ει πα­ρὰ πο­λὺ γι­ά τὶς πα­τρι­αρ­χι­κὲς κοι­νω­νί­ες. Νά ἑ­ξα­φα­νι­σθεῖ, νά χα­θεῖ, νά μὴν τὴν θυ­μοῦν­ται.
Ὁ Σο­φο­κλῆς θέ­λει τὰ τε­λευ­ταῖ­α της λό­γι­α νά ἀ­πευ­θύ­νον­ται στόν πα­τέ­ρα της. «Τρέ­φω ὅ­μως με­γά­λη ἐλ­πί­δα, κα­θὼς ἔρ­χο­μαι, θὰ φθά­σω ἀ­γα­πη­τὴ σ’ ἐ­σέ­να, πα­τέ­ρα». Πρέ­πει στόν ἄν­δρα τῆς οἰ­κο­γέ­νει­ας νά ἔ­χει ἀ­δυ­να­μί­α, ὄ­χι στήν μη­τέ­ρα της, αὐ­τὸ ἀ­πα­γο­ρεύ­ε­ται. Δυ­στυ­χῶς εἶ­ναι αὐ­τοὶ οἱ τρα­γῳ­δοί, ποὺ βο­ή­θη­σαν τὸν Φρό­υντ νά σκα­ρώ­ση τὴν πρω­τά­κου­στη φάρ­σα τοῦ «Οἰ­δι­πο­δεί­ου συμ­πλέγ­μα­τος» καὶ τὴν «ἔ­χθρα τοῦ πέ­ους».
Ὁ Φρό­υντ ὅ­μως ἅρ­πα­ξε τὴν με­γά­λη εὐ­και­ρί­α. Δέν θὰ στιγ­μα­τί­σει τὴν ζω­ώ­δη μα­νί­α τοῦ ὁ­μο­ε­θνοῦς του πα­τρι­άρ­χη Λώτ νά πλα­γι­ά­ζει καὶ μὲ τὶς δύ­ο του κό­ρες καὶ νά τὶς κα­θι­στᾶ ἐγ­κύ­ους. Δέν θὰ ὀ­νο­μά­σει αὐ­τὴν τὴν κτη­νω­δί­α ὡς «Λώ­τει­ο Σύμ­πλεγ­μα» ἀλ­λὰ ὡς «Οἰ­δι­πό­δει­ο Σύμ­πλεγ­μα». Κά­λυ­ψε τὴν ἄ­κρως κερ­δο­φό­ρα συ­νή­θει­α τοῦ ἀρ­χι-προ­α­γω­γοῦ τῆς Βί­βλου Ἀ­βρα­άμ, ποὺ ἐ­ξέ­δι­δε ὁ ἴ­δι­ος τὴν γυ­ναῖ­κα του Σάρ­ρα, ἔ­ναν­τι ἁ­δρῆς ἀ­μοι­βῆς καὶ δέν ἀ­σχο­λή­θη­κε μὲ «Ἀ­βρα­α­μι­κὸ Συν­δρο­μο».
http://freeinquiry.gr

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

Ἰδιώνυμο

20
Ὁ Γιάννης μοπε
νά  μὴν ἀκουμπάω τὸ κεφάλι μου στόν τοῖχο
ὅταν διαβάζω ἢ ὅταν καπνίζω.
Στή  φυλακὴ μοπε
γιαυτὸ εἴχανε πάντα πονοκεφάλους.
Τὸ βράδυ  ρχισε καυγὰς γι’ αὐτούς πού γράψαν δήλωση.
Ὁ Χρόνης εἶπε
πώς ἂν αὐτοὶ βρκαν τή δήλωση
ἐμες βρήκαμε νά μὴν ὑπογράφουμε.
Ἐγὼ ἔλεγα πώς ἡ ἀντοχὴ ἔχει ὅρια οἱ ἄνθρωποι εν’ ἀπὸ κρέας
ἔλεγα γιά τοὺς σταλινικοὺς καὶ τή μέθοδο
νά τουφεκνε σὰν προδότες τοὺς καλύτερους
κι αὐτοὶ νά οὐρλιάζουνε πεθαίνοντας  ΖΗΤΩ ΤΟ ΚΟΜΜΑ.
Ὁ Σήφης εἶπε
ἡ δήλωση  εν’ ἡ ἀρχή.
Μετὰ ῥωτνε ποιοί εναι οἱ φίλοι σου.
Μετά ποῦ μένουν.
Ἐγὼ εἶπα ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ῥέ. Γιατί. Γιά ποιό κόμμα;
Ὁ Γιῶργος εἶπε γι’ αὐτό πού θὰ φτιάξουμε.
Στό τραπέζι εἴμαστε τρεῖς ἐργάτες, 2 δηλωσίες, ὁ Γιῶργος ἄνεργος
καὶ γώ προνομιούχα, φέτο δουλεύω. Καπνίζαμε.
Πίνανε. Ὁ Γιάννης πιὸ πολὺ
- πῶς διάολο θ’ ἀνεβεῖ στό μηχανάκι –
δὲ θέλανε πού μίλαγα ἔτσι.
Ὕστερα ἔφυγα πιὸ μπρός μ’ εἶχε πιάσει ὁ πονοκέφαλος
ἀκούμπαγα πάλι στόν τοῖχο. Δέν ξέρανε πὼς ἤξερα.
Πώς δὲ θὰ ὑπόγραφα ποτέ.
Καὶ γιά κανένα κόμμα.
Πώς ἕνα σακκάκι ἔριξα – Γενάρης 79 –
στήν παγωνιά πού κουβαλν οἱ δηλωσίες…

8
Σάπια./Σάπια θέματα/ μουχλιασμένοι τόμοι πουλες βιβλιοθῆκες
λέξεις τσανακογλύφτες λέξεις δοῦλες / στημένες μηχανὲς
λέξεις κομπίνες
δ ἡ ζωὴ μας ταῦρος μὲ καρφωμένα χιλιάδες
φασιστικὰ μαχαιράκια
ξερνάει μαῦρα τὰ αἵματά μας
καὶ σες ζωγραφίζετε νεκρὲς φύσεις
σὲ κλιμακτήριες ἐκδόσεις νά κονομάει ὁ ΕΟΤ.
Κόμματα – σημεῖα στίξης
οἰκολογία – ἀρχαῖοι πρόδρομοι μς δείχνουν δρόμους
μονάχα μὲ τὴν ὄπισθεν
παραχωμένοι σὲ βαθιοὺς λάκκους οἱ καλοὶ
δημόσια ἔργα καὶ τζίφρες ἐπιφανῶν
περνᾶνε ἄσφαλτο πάνω τους
ἕνα μεγάλο στρογγυλὸ κουτὶ σὰν κάλπη ἡ γῆ
να ῥίχνουμε τὴν ψῆφο μας
ὅ,τι χρῶμα καὶ νά παίρνει ἡ σαλαμάντρα
δεξιὰ εἶναι
Κάτι ψόφιες γαζίες ἀναλάβανε τὴν ἄνοιξη
οἱ ῥίζες δέν εἶναι γιά νά γυρίζουμε πίσω
εἶναι γιά νά βγάζουνε κλαριά
ἅμα δὲ βγάζουνε
εἶναι παλούκια καυσόξυλα
ὀδοφράγματα Μπροστὰ Μπροστὰ κι ἄλλο!
τόσο θέλει
ἀπ’ τὴν ὑποταγὴ στήν ἐξέγερση
ἀπ’ τὸ ὅλοι ἢ κανένας
ἀπ’ τὸ ὅλα ἢ τίποτα
καὶ μες / μς μπάζουνε ἀπ’ τὴν εἴσοδο ὑπηρεσίας
στό ποδὶ τρῶμε τ’ ἀποφάγια τους
παλαιομοδίτικο φουλάρι φορμε στό λαιμὸ μας
τὴν ψόφια γάτα τοῦ πολιτισμοῦ
τώρα δέν εἶμαι μονάχη  μου πιὰ
ἔχω, πιασα ἐπαφή
δὲ φοβμαι κανένανε
καμώνομαι πώς ζῶ αὐτὴ τή ζωή κι ἑτοιμάζω τὴν ἄλλη
μέρα ντάλα μεσημέρι θ’ ἁρπάξω πινέλα καὶ κουβὰ
θὰ σηκώσουμε τὰ πλακόστρωτα
θὰ κάνω μιά μεγάλη βροχὴ μὲ προκηρύξεις
συνθήματα προτροπῆς
σφαῖρες – λέξεις στό χαρτὶ
γράμματα μὲ πέτσες καὶ αἷμα
ἡ ποιήσή μας ψυχοσωματικὴ –
κανένας σας πιὰ δεν μπορεῖ νά μς χωρίσει
καὶ τή ζωή μου
κι ὁποῖος κοτάει ἂς κάνει πρὸς τὰ δῶ· χειροβομβίδα
μὲ τραβηγμένη περόνη.

Κατερίνα Γώγου, ἰδιώνυμο




Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

Ὁ Πόρφυρας (σκυλόψαρο)

(ἀποσπάσματα)
1
Ἡ κολάση πάντ’ ἄγρυπνη σοῦ στήθηκε τριγύρου·
Ἀλλὰ δέν ἔχει δύναμη πάρεξ μακρυὰ καὶ πέρα
Μακρυὰ πό τὴν Παραδείσω καὶ σὺ ‘ς ἐσὲ χεις μέρος·
Μέσα ‘ς τὰ στήθια σου τ’ ἀκούς, Καλέ, να λαχταρίζῃ;
2
Κυττᾷς τοῦ ρόδου τή λαμπρή πρώτη χαρά τοῦ λιου,
Ναὶ πρώτη, ἀλλ’ ὅμως δεύτερη ἀπὸ τὸ πρόσωπό σου!
3
«Χιλιάδες ἄστρα ‘ς τὸ λουτρὸ μ’ ἐμὲ νά στείλ’ ἡ νύχτα!»
4
«Γελᾷς καὶ σὺ ‘ς τὰ λούλουδα, χάσμα τοῦ βράχου μαῦρο.»
5
«Κοντὰ  ναι τό χρυσόφτερο, καὶ κατὰ δῶ γυρμένο,
Π’ ἄφησε ξάφνου τὸ κλαδὶ για τοῦ γιαλοῦ  τὴν πέτρα,
Καὶ κε γροικᾷ  τῆς θάλασσας καὶ τ’ οὐρανοῦ τὰ κάλλη
Καὶ κε τραυᾷ τὸν ἦχο του μ’ ὅλα τὰ μάγια πχει.
Γλυκὰ δεσε τή θάλασσα καὶ τὴν ἐρμιὰ τοῦ βράχου,
Καὶ τ’ ἄστρο κράζει πάρωρα, καὶ πρέπει νά προβάλῃ.
Πουλὶ,  πουλάκι, ποῦ σκορπᾷς τὸ θαῦμα τῆς φωνῆς σου,
Εὐτυχισμὸς  ἄ’ δέν εναι τὸ θαῦμα τῆς φωνῆς σου,
Καλὸ ‘ς τή γῆ δέν νθισε, ‘ς τὸν οὐρανό, κανένα.
Ἀλλ’ χ! νά δώσω μία πλεξιά, καὶ νά μαι  κε φθασμένος,
Ἀκὸμ’ ἀφρέ μου, νά βαστᾷς, καὶ νά μαι  γυρισμένος,
Μὲ δύο φιλιά  τῆς μάννας μου, μὲ φοῦχτα γῆ τῆς γῆς μου»
6
«Φιλῶ τὰ χέρια μ’ καὶ γλυκὰ τὸ στῆθος μ’ ἀγκαλιάζω.
Ἀνοιχτὰ πάντα κι’ ἄγρυπνα τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μου.
Ποιά  πηγὴ τάχα σὲ γεννᾷ, χαριτωμένη βρύση;»
7
Φύσῃ, χαμόγελ’ ἄστραψες κ’ ἐγίνηκες δικὴ του·
Ἐλπίδα, τδεσες τὸ νοῦ μ’ ὅλα τὰ μάγια πχεις·
Νιός κόσμος  ὄμορφος παντοῦ χαρς καὶ καλωσύνης.
Γύρου κυττᾷ νά τὸν δ ………………..
Κοντὰ  ναι  κε ‘ς τὸν νιόν ὀμπρὸς ὁ τίγρις τοῦ πελάγου
Κι’ λιά! μακρυὰ ναι τὸ σπαθί, μακρυὰ ναι τὸ τουφέκι!
Ἀλλ’ ὅπως ἒσχισ’ εὔκολα βάθος τρανό, κ’ ἐβγῆκε,
Κι’  ὥρμησε …………………………………..
Κατὰ τὸν  κάτασπρο λαιμὸ πού λάμπει ὡσὰν τὸν κύκνο,
Κατὰ τὸ στῆθος τὸ πλατύ, καὶ τὸ ξανθὸ κεφάλι,
Κατὰ τή μεγαλόψυχη  γλυκειά  πνοή  τῆς νιότης,
Ἔτσι κι’ ὁ νιός ………………………………..
Τῆς φύσης ἀπὸ τ’ς ὄμορφες καὶ δυναταῖς ἀγκάλαις,
ποῦ τὸν ἐγλυκόσφιγγε καὶ τοῦ γλυκομιλοῦσε,
Κ’ εὐθὺς ξυπνᾷ ‘ς τ’ ἐλεύθερο γυμνὸ κορμὶ π’ ἀστράφτει,
Τὴν τέχνη τοῦ κολυμπιστ μ’ αὐτὴν τοῦ πολεμάρχου.
8
Πρὶν πάψ’ ἡ μεγαλόψυχη  πνοὴ χαρὰ γεμίζει·
Ἄστραψε φῶς κ’ ἐγνώρισεν ὁ νιός τὸν ἑαυτὸ του.
Οἱ κόσμοι γύρου ν’ νοιγαν κορώναις νά τοῦ ρήξουν,
…………………………………………………………………..
Ἀπομεινάρι θαυμαστὸ ἐρμις καὶ μεγαλείου.
Ὄμορφε ξένε καὶ καλὲ καὶ ‘ς τὸν ἀνθὸ τῆς νιότης,
Ἄμε καὶ δέξου ‘ς τὸ γιαλὸ τοῦ δυνατοῦ τὴν κλάψα.
(1849)
Διονύσιος Σολωμὸς

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011

Αδαμάντιος Κοραής

Ο Κοραής, υπήρξε σφοδρός επικριτής της θρησκευτικής υποκρισίας, αλλά και τολμηρότατος αποκαλυπτής κάθε θεουργίας και έντεχνης θεοκαπηλίας. Είχε παιδιόθεν, πράγματι, μια βαθύτατη θεολογική παιδεία και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι συχνά στα κείμενα του, εκφράζεται ακριβώς όπως ένας τυπικός... αλλά βαθυστόχαστος χριστιανός. Ο όποιος χριστιανισμός του όμως, δεν φαίνεται ποτέ να θόλωσε ή να παρέκαμψε τον ξεκάθαρο ορθολογισμό του.
Οι θρησκευτικές απεραντολογίες, οι αγιοπατερικές αλχημείες και οι ετσιθελικοί δογματισμοί, η ουρανόσταλτη ηθική, οι ανατολίτικες μεταθανατολογίες, οι αρχαιοεβραϊκές προφητείες και άλλες τέτοιες θεολογικές και μυστηριακές θολούρες, ποτέ δεν υποκατέστησαν τις ξεκάθαρες ελληνικές αρετές του Κοραή! Ο ορθός λόγος, η ιστορική ανάλυση και η επιστημονική κριτική, ήταν για τον Κοραή αξίες αδιαπραγμάτευτες.

Για τους κατ’ όνομα θεοφοβούμενους βυζαντινούς αυτοκράτορες, αλλά και για την αισχρή διαχρονική συνέργια της εκκλησίας μαζί τους, γράφει ο θαυμάσιος Κοραής:
«Χριστιανοί έγιναν, για να φυλάξουν της εξουσίας το βλάσφημον όνομα, Αυτοκράτωρ. Ιδιοποιήθησαν λοιπόν την εξουσία (δια) να τρέφονται απ’ τους ιδρώτες του λαού, χωρίς να σέβονται πλέον ούτε κτήματα, ούτε τιμή, μήτ’ αυτήν των υπηκόων την ζωή... Τόση καταδυνάστευση, φυσικά, (θα) έπρεπε να κινεί σε γογγυσμούς και κάποτε να διεγείρει και τον καταθλιβόμενο λαό σε εξεγέρσεις. Ευρέθη (όμως) και εις τούτο θεραπεία, η καθ’ υποκρισίαν ευλάβεια εις τα θεία και ακολούθως, η προς τους υπηρέτες των θείων (ιερείς) καταφυγή. Και πολλούς των ιερωμένων, βλέπουμε να φορολογούν τον λαό, με την πρόφαση της εξάλειψης πάσας αδικίας, με τις προς τον θεόν πρεσβείες τους.[1]

Ανήγειραν λοιπόν, από του αναστενάζοντος λαού τους ιδρώτες, μεγαλοπρεπέστατους ναούς... και μετέβαλαν τους ταπεινούς ευκτηρίους οίκους, σε πολυτελέστατα πολυπληθή ιερά.
Κατεστόλισαν τους ιερουργούντας τα μυστήρια, με χρυσοΰφαντα[2] και ποικιλτά ενδύματα, πολυτελέστερα της στολής του Ααρών,[3] μ’ όλον ότι, η θρησκεία έπαυσε να είναι πλέον κατά την τάξιν Ααρών.[4] Τους κατεπλούτισαν με σατραπικά εισοδήματα και τους εκραταίωσαν υπέρ τους σατράπας, συγχώρησαν δε εις αυτούς, τέτοια μερίδα εξουσίας, που με τον καιρόν έμελλε τόσο ν’ αυξηθεί, ώστε να κατασταθεί φοβερά και εις αυτούς ακόμα τους βασιλείς.
Δεν ηρκέσθησαν δε εις τούτο, αλλ’ έκτισαν και φρούρια, ονομάσαντες αυτά Μοναστήρια και τα επροίκισαν από τα κοινά των πολιτών κτήματα, δια να κατοικούν σ’ αυτά όχι στρατιώτες φύλακες της κοινής ελευθερίας, ή εργάτες αναγκαίοι εις την προκοπήν της βιομηχανίας,[5] αλλ’ άνθρωποι αργοί, επαγγελόμενοι άρνησιν του κόσμου, οι οποίοι άλλην αμοιβή δεν έμελλε να δώσουν στον εργαζόμενο γι’ αυτούς ταλαίπωρο λαό, παρά να κολακεύουν τους τυράννους του[6] και να συμμερίζονται την βία και τον δόλο των τυράννων κατά του λαού και να κυβερνούν και αυτοί... αναγκαστικώς και αισχροκερδώς, ως κοσμικοί τύραννοι, τον λαόν...»

Για όλα τα ανωτέρω, αλλά και για την σκανδαλώδη αγαμία του κλήρου,[7] ακάθεκτος καταλήγει ο Κοραής:
«η τοιαύτη δε δίψα (πλουτισμού) γίνεται έτι φλογεροτέρα όταν (οι κληρικοί) επαγγέλλονται την αγαμία... Όστις έχει τέκνα και γυναίκα, μετριάζει τα πάθη... αλλ’ ο άγαμος (ιερέας) οπλισμένος με χρυσάφι και εξουσία, σπουδάζει ν’ απολαύσει κατακόρως όλες του χρυσού και της εξουσίας τις ηδονές... Τέτοια ψυχική διάθεση, έχει φυσικά σύντροφο την βία και επειδή η βία, όσον κραταιά και αν είναι, απαντά πολλάκις απροσδόκητα εμπόδια, αναγκάζεται (ο ιερέας) να προσλάβει σύμμαχον αυτής τον δόλο και την υποκρισία και τότε γίνεται αληθής λύκος, ενδεδυμένος δέρμα προβάτου και όχι ιερεύς στολισμένος δικαιοσύνη.

Από τέτοια δε ελεεινή μεταμόρφωση, εγεννήθησαν πολλές (ψευδείς) ιεροπραξίες... επλάσθησαν πολλά λείψανα μαρτύρων[8] και θαύματα ετολμήθησαν άγνωστα... και το χειρότερο, αμελήθη παντάπασιν η παιδεία του λαού. Εις ανθρώπους, οι οποίοι έκαμαν πορισμόν την ευσέβειαν (βιοποριστικό επάγγελμα) και την εκκλησία μετέβαλαν εις μεταπράτου εργαστήριον, δεν εσύμφερε πλέον λαός φωτισμένος»
. Άτακτα Προλεγόμενα Γ΄ τόμου.

Το θέμα που θίγει ο Κοραής είναι τεράστιο! Οι ιερείς θα έπρεπε να έχουν ξεχωριστό βιοποριστικό επάγγελμα και να ασκούν δωρεάν το λειτούργημα του ιερέως! Αυτό θα ήταν και ένα καλό μέτρο εξακρίβωσης αγνών προθέσεων.
Η δικαιολογία ότι δεν θα μπορούσε ένας ιερέας να ανταποκριθεί στις ανάγκες των ενοριτών του είναι πλασματική, αφού θα μπορούσαν στην ίδια περιοχή να υπάρχουν πολλοί τέτοιοι εθελοντές ιερείς.
Το επαγγελματικό ιερατείο, είναι δόλια συντεχνία που λυμαίνεται την λαϊκή ευσέβεια. Εξελίχθηκε δε σε κοινωνική μάστιγα και πραγματική λυκοφιλία, γιατί αυτοί οι ερωτευμένοι με τα πρόβατα λύκοι, έχουν κάθε λόγο να προωθούν την θεοκρατία και να πουλάνε κοινωνική γοητεία, τυλίγοντάς την σε υπέροχα μεταθανάτια οράματα!
Ο Κοραής δεν μασούσε τα λόγια του, οι λυκοφιλίες ήταν ύποπτες! Οι «λύκοι με ένδυμα πρόβατου» που κατασπάραζαν τον Ελληνισμό, φορούσαν το πρόσχημα του σωτήρα... την ‘‘προβιά’‘ (εδώ άμφια) του κληρικού και του μοναχού! Στην «ιστορία Ιωνίων Νήσων» έγραφε ο Γ. Μαυρογιάννης: «Οι μεγαλύτεροι εχθροί της ελευθερίας των Ελλήνων δεν είναι οι Τούρκοι αλλά οι Έλληνες λαϊκοί και κληρικοί του Φαναρίου».

«Οι εκατό χιλιάδες ρασοφόροι της τουρκοκρατούμενης Ελλάδος, ήταν ο καλύτερος σουλτανικός στρατός, που ασκούσε την φοβερότερη τρομοκρατία στους ραγιάδες, διατηρώντας και μακραίνοντας την σκλαβιά εκμεταλλευόμενοι την θρησκοληψία, την αμάθεια και την (κακοποιημένη) θεοσέβεια ενός τόσο τυραννισμένου λαού».[9]
Ο Κοραής γράφει για μια ολόκληρη στρατιά καλογέρων: «ο ενθουσιασμός της μοναχικής ζωής εξήφθη και εις την Ανατολήν και εις την Δύσην εις αληθή μανία ώστε από τους αναρίθμητους μοναχούς, ως μαρτυρεί η ιστορία, ήτο δυνατόν να στρατολογηθώσιν ολόκληρα πολεμικά τάγματα, με ανεπαίσθητον ελάττωσιν του αριθμού» Προλεγόμενα προς Τιμόθεον και Τίτον.
Ο βιογράφος του Κοραή Θερινός γράφει: «οι ιεροί αυτοί δάσκαλοι (καλόγεροι και μεγαλο-κληρικοί) έθιζαν τους χριστιανούς στην ελπίδα της θειας πρόνοιας και (προέτρεπαν) μόνο εξ αυτής να προσδοκούν την γιατρειά των συμφορών, να υπομένουν τις συμφορές αγογγύστως και να την επικαλούνται μετά δακρύων... σε όλα οι χριστιανοί να δέχονται την ειμαρμένη (μοίρα) και να υποκλίνονται προς την κρατούσα τάξη»! Ποιόν ελληνισμό λοιπόν και ποια γλώσσα, μπορεί να διέσωσαν αυτοί... οι κολασμένοι ζήτουλες του παραδείσου... οι προβατόγλωσσοι αυτοί προδότες;

Ο Απόστολος Παπαγιαννόπουλος γράφει: «τα μοναστήρια είχαν κατακλυσθεί από καλόγερους, που μέσα σ’ ένα περιβάλλον ασφάλειας και σιγουριάς, με τον επιούσιο απόλυτα εξασφαλισμένο, ζητούσαν νυχθημερόν με προσευχές την εξ ουρανού σωτηρία, όχι της πατρίδας τους, αλλά του εαυτού τους».
Στην συνέχεια παρουσιάζει τις τότε οδηγίες προς τους ησυχάζοντες μοναχούς: «κάτσε στο κελί σου όλη την εβδομάδα και μόνο το Σάββατο βγες για τις απαραίτητες δουλειές σου. Προσκύνα λίγες μετάνοιες ή διάβαζε κάτι απ’ το ψαλτήρι και ξανακάτσε στο εργόχειρό σου... μετά φάγε, σήκω, ευχαρίστησε τον θεό και ησύχαζε λέγοντας, Κύριε ελέησον... μετά ψάλλε το απόδειπνο κάνε προσκυνήματα και... κοιμήσου». «Ρωσσαγγλογάλλος» σελ, 62.
Στο έργο του Βυζαντινός πολιτισμός ο Δ. Έσσαλιγκ γράφει για τους θρησκευόμενους: «Τίποτε άλλο δεν θα μπορούσε να τους ξυπνήσει απ’ την διανοητική τους αποχαύνωση, εκτός αν θεωρούσαν κάτι (δίκαια ή άδικα) προσβλητικό για την θρησκεία τους». Διαφθορεία ψυχών και σπήλαια οκνηρίας, ήταν λοιπόν αυτά τα μοναστήρια, στα μάτια του Κοραή, που δεν δίστασε να τα ονομάσει: «εργαστήρια μεταπρατών» της εμπορεύσιμης σωτηρίας!
Τα μοναστήρια και τα ησυχαστήρια, ήταν επισήμως θεολογικά εργαστήρια παραγωγής πνευματικής αποχαύνωσης αλλά και θεϊκής ηδονής: «οι ησυχάζοντες (μοναχοί) προσευχόμενοι αθορύβως, αγαλλίασιν τε τινά και άρρητον ηδονήν και θείαν επιδέχονται εν τη ψυχή και φως ορώσι τοις σωματικοίς οφθαλμοίς αστράπτον περί αυτούς». Ιωανν. Καντακουζηνός 1.544.
Γνωρίζατε ότι η θεολογία ηδονίζει; Ναι, είναι πλέον και επιστημονικά αποδεκτό, ότι με την αέναη επανάληψη ύμνων και ευχών, η πνευματική χαλάρωση που επιτυγχάνεται, είναι ανάλογη των ηδονιστικών ουσιών! Η απόλυτη και πολυποίκιλη ψευδαίσθηση (που παρέχει αφειδώς κάθε θρησκεία) σε συνδυασμό με την καθημερινή επικοινωνία, απευθείας με το υπέρτατο Ον, προκαλεί αισθήματα άκρατης εφορίας, ανάλογα με αυτά που προκαλούν οι χημικές ηδονιστικές ουσίες.[10]
Στο λυκόφως της παρατεταμένης νύστας, αν προσθέσετε τις νανουριστικές ψαλμωδίες και τις πιθανές παραισθήσεις απ’ τα εθιστικά παραισθησιογόνα θυμιάματα,[11] τότε καταλαβαίνετε ότι στον κόσμο των ησυχαστών, υπάρχει πράγματι μια παράξενη θεϊκή ηδονή, που δένει πολλούς από τους ομφαλοσκόπους αυτούς με τις ηδονές του μοναχισμού! Το μόνο που δεν μας αποκαλύπτουν είναι, αν βλέπουν το θεϊκό φως να περιβάλει το τεμπέλικο κορμί τους, πριν, ή μετά τον μακάριο ύπνο τους!
Το 14ο αιώνα, ένας Έλληνας αποστάτης μοναχός, με το καθαρόαιμο εβραϊκό όνομα[12] Βαρλαάμ, από την Καλαβρία της Ιταλίας, αφού απηύδησε απ’ την αθλιότητα της μοναστικής ζωής, κατέληξε να διευθύνει σχολή φιλοσοφίας στην Θεσσαλονίκη! Όταν έμαθε ότι οι καλόγεροι του Αγίου Όρους, αυτοσυγκεντρώνονται κοιτώντας τον αφαλό τους, για να δουν το θεϊκό φως να βγαίνει απ’ το κορμί τους, εξοργισμένος τους αποκάλεσε «Ευχίτες», «Μασσαλιανούς[13] απατεώνες», «Ομφαλόψυχους» και «Ομφαλοσκόπους»![14]
Με το πρόσχημα λοιπόν, της σωτηρίας, εαυτών και αλλήλων, τα ρασοφορεμένα ρεμάλια,[15] συναγωνιζόταν στην παραγωγή θεολογικής αποβλάκωσης, απομυζώντας εντέχνως τους μόχθους και το ταπεινό υστέρημα των υπόδουλων Ελλήνων.
Όλα δείχνουν ότι, (σε αντίθεση με πολλούς σήμερα), ο Κοραής έβλεπε καθαρά, ποιός είναι τι και με τους κεραυνούς της κριτικής του, ήθελε να δείξει στις ξεσαλωμένες ορδές των θεολόγων, ότι πρέπει να παραμερίσουν, ή να τεθούν στην υπηρεσία του έθνους και της παιδείας και όχι το αντίθετο. Για τον οξυδερκή Κοραή, οι θεοκάπηλες μεγαλοστομίες και η ακατάσχετη αγιολογία, δεν αποτελούσαν, ικανές δικαιολογίες, για ελέω θεού απρέπειες.
Ο Κοραής μισούσε αφάνταστα τα σωτηριακά ψεύδη και την θεολογική υποκρισία. Σε κάθε ευκαιρία, αποκάλυπτε τις ιερατικές απάτες, που καλλιεργούσαν την λαϊκή δεισιδαιμονία και έκλεβαν την προσοχή και τις οικονομίες των απλών, φιλόθεων και απονήρευτων Ελλήνων.

Μ. Καλόπουλος
www.greatlie.com


ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

[1]Σε αντίθεση με ότι πιστεύεται, στην ορθόδοξο εκκλησιαστική ιστορία έχουμε δεκάδες διαφορετικά συγχωροχάρτια, που με μικρό αντίτιμο, βεβαίωναν την άφεση αμαρτιών. Βλ. Αλέκος Αγγελίδης «Ρασοφόροι ημέρες και έργα Ιερατείου» εκδ. Πλάτωνος σελ. 218, 252, 326.
[2]Κάθε χρυσοποίκιλτη στολή μεγαλο-ιεράρχη έχει κόστος δεκάδες εκατομμύρια δραχμές!
[3]Ο Ααρών είναι ο αδελφός του Μωϋσή και ο πρώτος Αρχιερέας της Ιουδαϊκής θρησκείας. Τα ιερατικά άμφια του φορτωμένα με χρυσά και πολύτιμες πέτρες, που ξεπερνούν κάθε όριο πολυτέλειας περιγράφονται στην Έξοδο 28. 1-43 
[4]Προς Εβραίους 6.20 & 7.1-21. Έχει περίτρανα πλέον αποδειχθεί, ότι ενώ το χριστιανικό ιερατείο έπαψε να είναι κατά την τάξη Ααρών, οι ιστορικές σκοπιμότητες του Ααρωνικού ιερατείου συνεχίζονται. Βλέπε Αβραάμ ο Μάγος: «Οι εβραιόφρονες ‘‘πατέρες’‘ της εκκλησίας κατασύντριψαν την ελληνική αρχαιότητα».
[5]Η εκβιομηχάνιση της οικονομίας είχε ήδη προχωρήσει και ο Κοραής γνωρίζει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που όφειλαν να δρομολογηθούν στο νεοσυσταθέν έθνος. Έκτοτε όμως, γνωρίζουμε ότι η μόνη βιομηχανία που ανθεί είναι η εκρηκτική εξάπλωση των εκκλησιαστικών κτισμάτων (Μονές, Ναοί, Ναΐσκοι, Ξωκκλήσια, Ιδρύματα κλπ) που μέχρι σήμερα έχουν κατατάξει την Ελλάδα στην ταχύτερα αναπτυσσόμενη σε εκκλησιαστικά κτίρια χώρα στον κόσμο! Με απλούς δε υπολογισμούς φαίνεται, ότι ένας στους δέκα Έλληνες έχει οικονομικές σχέσεις με την Εκκλησία!
[6]Η συστηματική κολακεία των εξουσιαστών από τους καλόγερους των μονών, άφησε πίσω τους απεχθή ιστορία προδοσίας και ιδιοτέλειας. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Μονής του Αγ. Προδρόμου Σερρών. Σε βιβλιαράκι, που αδιάντροπα πωλείται μέσα στην ίδια την Μονή, διαβάζουμε: «Άραβας ιστορικός που έγραψε Οθωμανική ιστορία γράφει: Όταν βασίλευε ο γενναίος και ένδοξος Σουλτάνος Οσμάν (1290-1326), ο ιδρυτής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ευρισκόμενος στην Προύσα, έλαβε μια αναφορά από δυο επίσημα πρόσωπα. Η αναφορά (πρόταση-συναλλαγής και υποτέλειας) είχε σταλεί από το μοναστήρι του Προδρόμου. Μ’ αυτήν (την πρόταση) παρακαλούσαν οι Μοναχοί της Μονής την Μεγαλειότητά του, αν ευδοκήσει ο Θεός (!!!) κι έλθουν τα Οθωμανικά στρατεύματα στα μέρη τους (στις Σέρρες) να διατάξει η Μεγαλειότητά του να προστατευτεί η Μονή. Να φυλαχτεί και να μείνει απείραχτη μαζί με όλα τα χωράφια της και τα κτήματά της. Ο Σουλτάνος Οσμάν ευχαριστήθηκε από το (προδοτικό) περιεχόμενο της αναφοράς. Λίγο κολακεύτηκε. Θωπεύτηκε ο εγωισμός του γιατί και σ’ άλλα μέρη τον περίμεναν να πάει (και άλλοι μοναχοί και μοναστήρια του είχαν στείλει προδοτικά καλέσματα). Έγραψε λοιπόν και επικύρωσε με την σφραγίδα του και την υπογραφή του. Είναι δεκτά τα αιτήματα των Καλογήρων του Μοναστηριού». Το μόνο που δεν μας εξηγείται, είναι τι ανταλλάγματα ζήτησε ο Σουλτάνος από το Μοναστήρι για να του παραχώρηση μια τέτοια ανεξαρτησία, αυτονομία και εύνοια! Όσοι νομίζουν δε, ότι μια τέτοια στάση δεν αποτελεί προ-δοσιά παραπέμπω στην κυριολεκτική σημασία της λέξης που φαίνεται να σημαίνει, σπεύδω να δώσω!
[7]Η Βίβλος δηλώνει ξεκάθαρα: «ας είναι δε ο επίσκοπος μιας γυναικός ανήρ» Α΄ Τιμόθ.3.2. έτσι καμία άλλη δικαιολογία δεν υπάρχει για την επιβολή αγαμίας στους υψηλόβαθμους κληρικούς, εκτός απ’ τους οικονομικούς λόγους, που διασφαλίζουν την μη διασπορά των επισκοπικών εσόδων, στα πολυάριθμα τέκνα των εγγάμων ιεραρχών. Το μέτρο επεβλήθη τον 7ο  αιώνα.
[8]Η λειψανολατρεία είναι μέχρι τις ημέρες μας, η απεχθέστερη μορφή θανατολαγνείας: «Στα εγκαίνια κάθε ναού, μικρού ή μεγάλου, κάτω απ’ την αγία τράπεζα τοποθετούνται λείψανα μαρτύρων... Ανεμποδίστως δε δίδονται αυτά απο την αρχιεπισκοπή όπου φυλάσσονται. Συρράπτονται δε και μερίδες λείψανων σε μικρό λινό ύφασμα ή σινδόνα που σκεπάζουν την αγία τράπεζα. Ιερείς που εγκαινιάζουν ναό χωρίς λείψανα μαρτύρων καθαιρούνται». Πηδάλιο σελ 329. Αν δεν βρίσκονται τέτοια λείψανα μαρτύρων, καταφεύγουν στα λείψανα μικρών παιδιών, των δήθεν σφαγιασθέντων νηπίων... απ’ τον Ηρώδη!
[9]«Ρασοφόροι οι συμφορά του έθνους» Γ. Καρανικόλα σελ 111.
[10]Σήμερα η ακατάπαυστη κατηχητική ελπιδολαγνεία, χαρακτηρίζεται από μελετητές, όπως ο Δρ. κοινωνιολογίας Γ. Μουστάκης ως: «κοινωνικό ψυχοναρκωτικό».
[11] «Θυμιαμάτων καρωτικών τε και υπνωτικών, έτερων δε και φαντασίας ποιητικών» Ευσέβιος Ευαγγ. Προπαρασκευή 4.1.8.14.
[12]Είναι πάγια τακτική των μοναστηριών, να δίνουν Εβραϊκά ονόματα στους μονάζοντες.
[13]Οι Μασσαλιανοί μεταξύ των άλλων πίστευαν ότι: «έτσι η ψυχή αισθάνεται την κοινωνία του ουράνιου νυμφίου, όπως η γυναίκα την συνουσία του ανδρός». Ι. Δαμασκηνός περί αιρέσεων 80.21.
[14]Φωτιάδης «η επανάσταση του 21» σελ.95. Εκδ. Μέλισσα.
[15]Ανεπιφύλακτα συστήνω το εκπληκτικό βιβλίο του Βασίλη Μισύρη «τα Αγια ρεμάλια» εκδ. Ευρώτας 1989