Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2011

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΑΜΙΤΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΛΑΜΙ ΤΟΥ


Πο­λὺ σκόρ­πι­ες σκέ­ψεις
Στὶς ἀρ­χὲς τοῦ εἰ­κο­στοῦ αἰ­ώ­να, ὁ Γε­ώρ­γιος Σου­ρῆς ἔ­γρα­ψε τοὺς «μυ­ρω­μέ­νους στί­χους», τὰ δυ­ὸ πρῶ­τα τε­τρά­στι­χα τῶν ὁ­ποί­ων λέ­νε:

«τί­πο­τε δὲν ἀ­πό­μει­νε στὸν κό­σμο πιὰ γιὰ μέ­να,
ὅ­λα βρω­μοῦν τρι­γύ­ρω μου καὶ φαί­νον­ται χε­σμέ­να.
Ὅ­λα σκα­τὰ γεν­νή­κα­νε καὶ ὁ δι­κός μου κῶ­λος
σκα­τὰ ἐ­γί­νη­κε κι αὐ­τός, σκα­τὰ κι ὁ κό­σμος ὅ­λος.

Μό­νο σκα­τὰ φυ­τρώ­νου­νε στὸν τό­πο αὐ­τὸ τὸν ἄ­γο­νο
κι ὅ­λοι χε­σμέ­νοι εἴ­μα­στε σκα­τά­δες στὸ τε­τρά­γω­νο.
Μᾶς ἔρ­χε­ται κά­θε σκα­τάς, θαρ­ροῦ­με πὼς σω­θή­κα­με,
μὰ μό­λις φύ­γει βλέ­πο­με πὼς ἀ­πο­σκα­τω­θή­κα­με».

Πᾶ­με πα­ρα­κά­τω! Ἐ­μεῖς οἱ  Ἕλ­λη­νες με­γα­λώ­σα­με μα­θαί­νον­τας πὼς ἡ Ἑλ­λὰς πα­ρά­γει λά­δι, κα­πνό καὶ στα­φί­δα. Ἀρ­γό­τε­ρα μά­θα­με πὼς ἡ Ἑλ­λάς πα­ρά­γει καὶ νό­μους, οἱ ὁ­ποί­οι σπα­νί­ως ἐ­φαρ­μό­ζον­ται.  Τώ­ρα ξέ­ρου­με πὼς ἡ Ἑλ­λὰς δὲν πα­ρά­γει πλέ­ον πο­λι­τι­κούς.  Τριά­ντα τό­σα χρό­νια τώ­ρα, τὰ ἴ­δια δε­κα­πέν­τε ἄ­το­μα κυ­ρια­ρχοῦν στὴν πο­λι­τι­κή. Ὅ­ταν γιὰ νὰ βρεῖς ὑ­πουρ­γὸ Δι­και­ο­σύ­νης, τὸ 2011, ξύ­νεις τὸν πά­το τοῦ βα­ρε­λιοῦ καὶ βγά­ζεις τὴ μούρ­γα τοῦ  1985, μᾶλ­λον ἔ­χεις πρό­βλη­μα.
Με­γα­λώ­νον­τας μα­θαί­νεις. Κι ἄν δὲν μά­θεις δὲν ξέ­ρεις! Κι ἄν δὲν ξέ­ρεις, μπερ­δεύ­ε­σαι. Ὅ­ταν νο­ση­λευ­ό­μουν στὸ νο­σο­κο­μεῖ­ο,  μοῦ εἶ­παν πὼς πρέ­πει νὰ κά­νω «σπι­ρο­μέ­τρη­ση». Μὴ γνω­ρί­ζον­τας πὼς ἄλ­λη ἡ «σπί­ρα» (μὲ γι­ώ­τα)  κι ἄλ­λη ἡ «σπεί­ρα» (μὲ ἔ­ψι­λον γι­ώ­τα), ἄρ­χι­σα νὰ με­τρά­ω τὰ μέ­λη τῆς νέ­ας κυ­βέρ­νη­σης. Τὰ ἔ­βγα­λα σα­ράν­τα δύ­ο.
Ἔ­χου­με ὅ­λοι πλη­ρο­φο­ρη­θεῖ πὼς με­τὰ ἀ­πὸ κά­ποι­α ἡ­λι­κί­α, κά­θε γυ­ναί­κα πρέ­πει νὰ ὑ­πο­βάλ­λε­ται σὲ μιὰ ἐ­ξέ­τα­ση ποὺ λέ­γε­ται «μα­στο­γρα­φί­α».
Προ­σφά­τως συ­νει­δη­το­ποί­η­σα πὼς ἕ­νας πρω­θυ­πουρ­γὸς ὁ ὁ­ποῖ­ος τὴν Τε­τάρ­τη τὸ με­ση­μέ­ρι δη­λώ­νει δι­α­τε­θει­μέ­νος νὰ ἐγ­κα­τα­λεί­ψῃ τὴν πρω­θυ­πουρ­γί­α, προ­κει­μέ­νου νὰ σω­θῃ ὁ τό­πος, τὸ ἀ­πό­γευ­μα τῆς ἵ­διας μέ­ρας ἀλ­λά­ζει γνώ­μη, τὴν Πέμ­πτη δη­λώ­νει πὼς θὰ προ­χω­ρή­σῃ σὲ θε­με­λι­ώ­δη ἀ­να­σχη­μα­τι­σμὸ τῆς κυ­βέρ­νη­σής του καὶ τὴν Πα­ρα­σκευ­ὴ πε­ρι­ο­ρί­ζε­ται στὸ ἀ­να­κά­τω­μα τῶν ἴ­δι­ων προ­σώ­πων, μᾶλ­λον πρέ­πει νὰ ὑ­πο­βάλ­λε­ται σὲ μιὰ ἐ­ξέ­τα­ση ποὺ νὰ λέ­γε­ται «μα­στου­ρο­γρα­φί­α».
Ὁ Ἑλ­βε­τὸς χη­μι­κὸς καὶ φι­λό­σο­φος Σέ­νεγ­κλερ, με­τὰ ἀ­πὸ μιὰ σει­ρὰ πει­ρα­μά­των, κα­τέ­λη­ξε στὸ ἐ­ξῆς συμ­πέ­ρα­σμα: Τὰ σκα­τά, ὅ­σο καὶ νὰ τὰ παίρ­νῃς ἀ­πὸ ἕ­να δο­χεῖ­ο καὶ νὰ τὰ βά­ζῃς σὲ ἄλ­λα, πάν­τα σκα­τὰ θὰ πα­ρα­μέ­νουν.
Οἱ δύ­ο τε­λευ­ταῖ­οι ἀ­πὸ τοὺς «μυ­ρω­μέ­νους στί­χους» τοῦ Σου­ρῆ λέ­νε:

«Σκα­τά ὁ μέν, σκα­τὰ ὁ δε, σκα­τὰ ὁ κό­σμος ὅ­λος
κι ἀ­π’­τὸ πο­λὺ τὸ χέ­σι­μο μοῦ πό­νε­σε ὁ κῶ­λος!­».

Κα­λὴ ἐ­πι­τυ­χί­α στὴ νέ­α κυ­βέρ­νη­ση.


ἀπὸ τὴ realnews 26/06/2011

3 σχόλια:

  1. Πάντα εύστοχος ο Καλαμίτσης! Ίσως ο σύγχρονος Σουρής...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τὸν χαρακτηρίζει χιοῦμορ. Βρίσκω ἐνδιαφέρουσες καὶ τὶς ἐκπομπές του στὸ ραδιόφωνο. Στὰ σατιρικὰ ποὺ ἔγραψε θὰ πρόσθετα:
    "Τἀγγειὰ γενῆκαν θυμιατά κι οἱ κοπριὲς λιβάνι,
    τῶν μασκαράδων τὰ παιδιὰ γενῆκαν καπετᾶνοι" (Παροιμία Χίου).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΤΑ ΘΕΡΜΑ ΣΥΛΗΠΥΤΗΡΙΑ ΜΟΥ ΣΤΟΥΣ ΟΙΚΙΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑ ΖΗΣΕΤΕ ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΑΣΤΕ,ΕΛΑΦΡΥ ΤΟ ΧΩΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟ ΣΚΕΠΑΣΗ

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες