Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

Ποιὸ εἶναι τὸ ὑψηλότερο βουνὸ τῆς Ἑλλάδας;


[…Ὅταν πήγαινε πρὸς τὸ ὕψωμα ὅπου λέγεται ὅτι οἱ Λακεδαιμόνιοι καταποντίστηκαν ἀπὸ τὰ βέλη τῶν ἐχθρῶν, ἄκουσε τοὺς ὁμιλητὲς  νὰ διαφωνοῦν μεταξύ τους σχετικὰ μὲ τὸ ποιὸ εἶναι τὸ ὑψηλότερο βουνὸ τῆς Ἑλλάδας.  Ἀφορμὴ γι αὐτὴ τὴ συζήτηση ὑπῆρξε ἡ Οἴτη, ἐπειδὴ φαινόταν ἀπὸ κεῖ.  Τότε ὁ Ἀπολλώνιος ἀνέβηκε στὸ ὕψωμα καὶ εἶπε: «ἐγὼ θεωρῶ αὐτὸ ὑψηλότατο, γιατὶ αὐτοὶ ποὺ ἔχασαν ἐδῶ τὴ ζωή τους γιὰ τὴν ἐλευθερία, τὸ ἀνύψωσαν πάνω ἀπὸ τὴν Οἴτη καὶ τοῦ χάρισαν περισσότερο μεγαλεῖο  ἀπ’ αὐτὸ ποὺ ἔχουν πολλοὶ Ὄλυμποι…»…] 

 […ἐπὶ δὲ τὸν κολωνὸν βαδίζων, ἐφ’οὗ λέγονται Λακεδαιμόνιοι περιχωσθῆναι  τοῖς τοξεύμασιν, ἤκουσε τῶν ὁμιλητῶν διαφερομένων ἀλλήλοις,   ὅ τι  εἴη τὸ ὑψηλότατον τῆς Ἑλλάδος, παρεῖχε δὲ ἄρα τὸν λόγον ἡ Οἴτη τὸ ὄρος ἐν ὀφθαλμοῖς οὗσα, καὶ ἀνελθὼν ἐπὶ τὸν λόφον,  «ἐγὼ», ἔφη, «τὸ ὑψηλότατον τοῦτο ἡγοῦμαι, οἱ γὰρ ἐνταῦθα ὑπὲρ ἐλευθερίας  ἀποθανόντες  ἀντανήγαγον αὐτὸ τῇ Οἴτη καὶ ὑπὲρ πολλοὺς Ὀλύμπους  ἦραν»…]   Τὰ ἐς τὸν Τυανέα Ἀπολλώνιον βιβλίο Δ, κεφ. ΧΧΙΙΙ.

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

Λογοτεχνικὸ ντοκουμέντο




Οἱ  «φωνὲς μέσα απὸ τὸ χρόνο» ἀποτελοῦν μιὰ ἀνθολογία φωνῶν  40 περίπου ποιητῶν, συγγραφέων, διανοουμένων, καλλιτεχνῶν κλπ.  Κοινὸ χαρακτηριστικό τους, τὸ ὅτι ἀγάπησαν τὸν τόπο μας, τὸ πνεῦμα καὶ τὸν πολιτισμό του, κι ἀγωνίστηκαν νὰ προσθέσουν κι αὐτοὶ ἕνα ἀκόμα λιθάρι στὸ οἰκοδόμημα τοῦ νεοελληνικοῦ πολιτισμοῦ.  Τὴν ἀξιολόγησή τους θὰ κάνει τὸ μέλλον…
Οἱ περισσότερες ἀπὸ τὶς φωνές αὐτές,  εἶναι  μικρὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ μεγαλύτερες συνεντεύξεις  ποὺ οἱ κάτοχοί τους παραχώρησαν σὲ διάφορες περιόδους  στὸν Δημήτρη Λαζογιῶργο Ἑλληνικό, ἐνῶ μερικὲς τὶς ἔδωσαν σ’ αὐτόν,  συγγενεῖς τους, φίλοι    συλλέκτες.  Σὰν ἠχητικὰ ντοκουμέντα εἶναι ἀνεκτίμητα.  Σὰν πνευματικὴ καὶ καλλιτεχνικὴ παρουσία, μοναδικά. Σὰν φιλολογικὸ περιεχόμενο ἀποτελοῦν ὑλικὸ σημαντικῆς ἀξίας γιὰ σύγκριση, ἀνάλυση, συζήτηση καὶ ἐξαγωγὴ συμπερασμάτων. .. 




  


Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2012

Ὁ χιτλερισμὸς τῆς ἐλεύθερης ὑπεραγορᾶς




«Τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπάρχει ρευστότητα στὴν ἑταιρεία  δὲν σημαίνει ὅτι πρέπει νὰ ἐκπληρώνουμε ἔγκαιρα τὶς ὑποχρεώσεις μας στοὺς προμηθευτές. Αὐτὸ εἶναι μιὰ ἐξαιρετικὰ παρωχημένη καὶ κακὴ ἐπιχειρηματικὴ πρακτική. Ἄν συνεχίσουμε νὰ εἴμαστε τακτικοὶ στὶς πληρωμές, εἶναι σὰν νὰ αἱμοδοτοῦμε τὸν ἀνταγωνισμό. Θὰ πᾶμε τὶς πληρωμὲς πιὸ πίσω. Ἔτσι οἱ προμηθευτὲς θὰ πιέσουν περισσότερο τοὺς ἀνταγωνιστὲς ποὺ ἀντιμετωπίζουν προβλήματα. Δὲν πρόκειται κανεὶς νὰ σταματήσει νὰ δίνει τὰ προϊόντα του σ’ ἐμᾶς ἐπειδὴ εἶναι γνωστὸ ὅτι πᾶμε καλά, καὶ ὅποιος ἀρνηθεῖ νὰ ἐπιμηκύνει τὴν πίστωση θὰ ἀποκλείεται ἀπὸ τὰ καταστήματά μας. Ἀναπόφευκτα, μ’αὐτὸν τὸν τρόπο, θὰ ὁδηγήσουμε τοὺς πιὸ ἀδύναμους κρίκους τοῦ χώρου μας στὸ κλείσιμο καὶ τὸ μερίδιο τῆς ἀγορᾶς μας θὰ μεγαλώσει».
CEO  μεγάλης ἁλυσίδας λιανικῆς πώλησης, ποὺ δραστηριοποιεῖται στὴν Ἑλλάδα, σὲ σύσκεψη στελεχῶν, τὸν Σεπτ. τοῦ 2012

Πολλοὶ  ἄνθρωποι τῆς «ἀγορᾶς, οἱ ὁποῖοι βγαίνουν καθημερινὰ στὶς τηλεοράσεις καὶ μοιράζονται μὲ τοὺς δημοσιογράφους – συχνὰ  ὑπαλλήλους τους – τὴν … ἀγωνία τους γιὰ τὴν πορεία τῆς χώρας, εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν σφίξει σαδιστικὰ τὸν βρόχο τῆς ἀνεργίας καὶ τῆς ὕφεσης γύρω ἀπὸ τὸ λαιμὸ τῆς κοινωνίας. Σκέφτονται καὶ δροῦν μὲ ὠμὸ καὶ θηριώδη τρόπο. Ὅπως ἀκριβῶς ἐκφράστηκε σ’αὐτὴ τὴ σύσκεψη τὸ ἀνθρωποειδὲς ποὺ φιλοδοξεῖ νὰ δημιουργήσει σοβιετικοῦ τύπου μονοπώλειο στὴν τάχα «ἐλεύθερη» ἀγορὰ τοῦ ἀσύδοτου καπιταλισμοῦ.  Ἡ «ἐλευθερία» καὶ ἡ «ἐπιχειρηματικότητα» , εἰδικὰ ὅπως ἐκδηλώνονται στὴ μεταπολιτευτικὴ Ἑλλάδα τῆς ἀνελλήνιστης παρακμῆς, εἶναι εὐφημισμοὶ τῆς ἐφαρμογῆς τῶν νόμων τῆς ζούγκλας καὶ τῆς οἰκοδόμησης ἑνὸς μοντέλου ἀκήρυχτης φεουδαρχίας.  Ὁ καταναλωτής – δουλοπάροικος πρέπει νὰ κατευθύνει τὸ σύνολο τῶν διαθέσιμων πόρων του στὸν τελευταῖο ἐπιζῶντα μονομάχο τῆς ἐμπορικῆς ἀρένας. Στὸν ἰσχυρότερο. Στὸν μεγαλύτερο. Ὀφείλει νὰ καταθέτει τὰ ἐλάχιστα χρήματά του στὶς τιτανικὲς δομὲς τῶν «ἁλυσίδων»ποὺ ἔχουν καταπνίξει τὰ ἀστικὰ κέντρα τῆς χώρας καὶ νὰ ἀποτίει φόρο τιμῆς καὶ ὑποτέλειας σὲ οὐτιδανὰ ὄντα, ποὺ προκαλοῦν (καὶ ἀπολαμβάνουν) τὸν ὁλοκληρωτικὸ ἀφανισμὸ τοῦ περιβάλλοντος στὸ ὁποῖο κινοῦνται! Ἡ ἀπόλυτη σήψη καὶ ἡ διαστροφὴ τοῦ δαρβινισμοῦ ξεκινοῦν ἀπὸ τὶς αἴθουσες συσκέψεως τῶν πολυεθνικῶν.

Νοοτροπία μικροβίου
Ὁ ἀνταγωνισμός, ὡς ἔννοια, δὲν εἶναι ἀρνητικὰ φορτισμένος. Ὁ ὑγιὴς ἀνταγωνισμὸς σημαίνει τὴ διάθεση γιὰ τὴν κατάκτηση τῶν πρωτείων σὲ κάποιον τομέα,  ἐντὸς τῶν ὁρίων ὀργανωμένου συνόλου. Ἡ δεδηλωμένη πρόθεση γιὰ ἀφανισμὸ τῶν ὑπόλοιπων τμημάτων τῆς κοινότητας καὶ ἡ τελικὴ ἐπικράτηση ἑνός, εἶναι ὕβρις. Σηματοδοτεῖ τὴν κυριαρχία ἀνεξέλεγκτων συνδρόμων κατωτερότητας – ποὺ εἴθισται νὰ ἐκφράζονται μέσω τῆς μεγαλομανίας – καὶ τὴν πρόκληση δομικῆς ἀνισορροπίας στὴν κοινωνία.  Ἡ ψυχοσύνθεση ὅσων προπαγανδίζουν τὴν ἀποψίλωση ἕως τοῦ σημείου τῆς ἀπόλυτης ἐξολόθρευσης ὅλων τῶν ὑπολοίπων ποὺ δραστηριοποιοῦνται στὸ ἴδιο ἀντικείμενο μὲ αὐτούς, συγγενεύει μὲ ἐκείνην τοῦ Ἀδόλφου Χίτλερ. Ὁ προκάτοχος τῆς κ. Μέρκελ στὸν αἱματοβαμμένο «θρόνο»τῆς καγγελαρίας τῶν ποικίλων Ράϊχ λάτρευε νὰ χρησιμοποιεῖ τὴ λέξη «Vernichtung» (ἀφανισμός). Ἐνδεικτικά, εἶχε δηλώσει στὶς 30/1/1939, ὅτι «ἕνας νέος Παγκόσμιος Πόλεμος θὰ ὁδηγήσει στὸν ἀφανισμὸ τῆς Ἑβραϊκῆς φυλῆς στὴν Εὐρώπη».  Ἐπίσης ὁ μέγας θεωρητικὸς  τῆς «ἐπιστήμης τοῦ πολέμου»,  ὁ Πρῶσσος Κάρλ φὸν Κλάουζεβιτς,  εἶχε ὁρίσει τὸ σκοπὸ τοῦ πολέμου ὡς  «τὸν ἀφανισμὸ τῶν ἐχθρικῶν δυνάμεων εἴτε προκαλώντας τὸν θάνατό τους εἴτε μὲ τὸν τραυματισμό ἤ μὲ ὁποιονδήποτε ἄλλον τρόπο, σὲ τέτοια ἔκταση ποὺ νὰ μὴν ὑπάρχει πλέον διάθεση στὸν ἀντίπαλο νὰ πολεμήσει». (Karl von Clausewitz,   «vom Kriege», 12η ἔκδοση, ἐκδ. Λειψίας, σελ. 188).
Ὡστόσο, τούτη ἡ ἀντίληψη τοῦ κόσμου μπορεῖ νὰ φέρνει μνῆμες ἀπὸ τὸν Χίτλερ ἤ ἀπὸ ἀμείλικτο Πρῶσσο στρατηγό,  ἀλλὰ δὲν θυμίζει ἄνθρωπο. Ταιριάζει περισσότερο στὴ δράση τῶν μικροβίων καὶ τῶν ἰῶν, ποὺ κατατρώγουν καὶ καταστρέφουν ὅλα τὰ κύτταρα τοῦ  ὀργανισμοῦ ποὺ τοὺς … φιλοξενεῖ, μέχρι νὰ ἐπέλθει ὁ θάνατος τοῦ ἀσθενοῦς.
Εἶναι αὐτονόητο ὅτι οἱ Ἕλληνες δὲν μποροῦν νὰ δεχτοῦν ἀδιαμαρτύρητα τὴν ἐξολόθρευσή τους γιὰ νὰ ἡδονίζεται (κοιτώντας τὰ διαγράμματα τῶν κερδῶν καὶ τὶς ἐπιταγὲς ἀπὸ τὰ μπόνους του) κάθε συμπλεγματικὸς καὶ δυστυχισμένος μάνατζερ, ποὺ ὑπεραναπληρώνει τὴν εὐτυχία ποὺ τοῦ λείπει, μὲ τὴν δυστυχία τῶν ἄλλων. Ἡ ἐπιχειρηματικὴ ἠθική, δὲν εἶναι ἀνέκδοτο ἤ ἕνας τρόπος ἐμπορικῆς συμπεριφορᾶς, ποὺ ὑπάρχει μόνο στὰ λεξικά.  Ἀποτελεῖ τὴ μοναδικὴ ὁδὸ διαφυγῆς ἀπὸ τὸ ἀπόλυτο τέλμα στὸ ὁποῖο μᾶς ἔχει ὁδηγήσει ἡ ἔλλειψη συναισθημάτων, φραγμῶν, πίστης στὸ Θεό, πνευματικῆς καθοδήγησης καὶ προσήλωσης σὲ ἀξίες ποὺ ὑπερβαίνουν τὶς ἐπιταγὲς τῆς σάρκας καὶ τοῦ χρήματος.

Κατοχικὴ δύναμη
Οἱ ἄνθρωποι ποὺ μιλοῦν, ζοῦν καὶ σκέφτονται ὅπως ὁ μάνατζερ ποὺ θέλει νὰ κλείσει ὅλη ἡ ἀγορὰ ἐκτὸς ἀπὸ τὸ κατάστημα τὸ ὁποῖο διευθύνει, ἐκπροσωποῦν μιὰ κατοχικὴ δύναμη ἐξαιρετικὰ πιὸ ὕπουλη καὶ ὀλέθρια ἀπὸ τὴν τρόϊκα, τοὺς οἰκτροὺς λογιστές της καὶ τοὺς πολιτικοὺς ὑπαλλήλους της. Εἶναι φορεῖς τοῦ μεταδοτικοῦ ἰοῦ τῆς ἀπανθρωπιᾶς καὶ κουβαλᾶνε, κυριολεκτικά, τὸ θάνατο μέσα τους. Αὐτοὶ πρέπει νὰ καθαιρεθοῦν ἀπ’ ὅλες τὶς θέσεις εὐθύνης ποὺ κακῶς τοὺς δίνονται. Στὶς λογικές τους, ταιριάζει τὸ χιτλερικό «Vernichtung».

Παναγιώτης Λιάκος

(τὸ διάβασα στὴν «κυριακάτικη δημοκρατία» 7/10/12)


Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2012

Γερμανός Καραβαγγέλης



Θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἐπιτυχὴς ὁ Μακεδονικὸς Ἀγῶνας ἐὰν δὲν ἦταν Μητροπολίτης Καστοριᾶς ὁ Γερμανός Καραβαγγέλης…;
" Ὅταν ἔκανα ἐπικίνδυνα ταξίδια ἔριχνα ἀπάνω μου ἕνα μαῦρο ἐγγλέζικο ἀδιάβροχο, φοροῦσα μπότες ψηλὲς ώς τὸ γόνατο, τὸ ἀντερί μου τὸ ἐσήκωνα καὶ ἔπιανα τὶς ἄκρες του μέσα ἀπὸ τὶς τσέπες μου καὶ πάνω ἀπὸ τὸ καλυμαῦχι μου ἔριχνα ἕνα μαῦρο μαντῆλι. Στὸν ὦμο μου κρεμόταν τὸ μάλλιγχερ καὶ στὸ στῆθος μου σταυρωτὰ κάτω ἀπὸ τὸ ἀδιάβροχο διακρίνονταν οἱ φυσσιγιοθῆκες μὲ τὰ φυσέκια. Στὴ μέση φοροῦσα μιὰ πέτσινη πλατειὰ ζώνη, ἀπ' ὅπου κρέμονταν ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ ἡ θήκη τοῦ πιστολιοῦ μου ποὺ ἦταν μεγάλο καὶ γινόταν ἐν ἀνάγκη καὶ τουφέκι κι ἀπὸ τὴν ἄλλη ἕνα μαχαῖρι στὴ θήκη".
Δική του εἶναι ἡ περιγραφή.

Ἁπὸ τὸ  βιβλίο "Γράμματα στὸ Αἰγαῖο", τὸ ὁποῖο κυκλοφόρησε ἐκτός ἐμπορίου.
Στὸ βιβλίο ὑπάρχει σχετικὸ σκίτσο μὲ τὸν ἀντάρτη Παπᾶ τοῦ Λεωνίδα Παπαγεωργίου.
 πηγή:  Κολλᾶτος