Τρίτη, 7 Μαΐου 2013

(Ἐξεγέρσεις τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὴν Ἅλωση ὡς τὸ 1821)





Ἐνῶ «ἡ κοινὴ τῶν Ἑλλήνων ἑστία, ἡ διατριβὴ τῶν μουσῶν, ἡ τῶν ἐπιστημῶν ἁπασῶν διδάσκαλος, ἡ τῶν πόλεων βασιλὶς» ἔπιπτε, καὶ ἡ Ἑλλὰς κατεκτᾶτο, τὸ Γένος ἠρνεῖτο νὰ ὑποταχθῇ. Οἱ Ἕλληνες θὰ συνεχίσουν τὸν ἀγῶνα. Τὸ Σοῦλι, ἡ Μάνη, ἡ Χιμάρα καὶ τὰ Σφακιὰ θὰ ἀποτελέσουν τὰ προπύργια αὐτοῦ τοῦ ἀγῶνος. Κατὰ τὴν σκοτεινὴν ἐκείνην περίοδον ἡ γλῶσσα διεδραμάτισεν ἱστορικῆς σημασίας ρόλον εἰς τὴν διατήρησιν τῆς ἑνότητος τοῦ Γένους. Οἱ καταφυγόντες εἰς τὴν Δύσιν Ἕλληνες λόγιοι μετέφερον εκεῖ τὴν Ἑλληνικὴν παιδείαν καὶ τὸν Ἑλληνικὸν οὑμανισμὸν καὶ συνέβαλον εἰς τὴν ἄνθησιν τῆς Ἀναγεννήσεως.
Ἡ κατάκτησις τοῦ ὑπολοίπου Ἑλληνικοῦ χώρου θὰ παρουσιάσῃ τεραστίας δυσκολίας εἰς τὸν κατακτητήν.

Μνῆμες




Περνοῦν τὰ χρόνια, φεύγουν λίγο-λίγο κι οἱ τελευταῖοι ποὺ θυμοῦνται, καὶ μένει ἐλεύθερο τὸ πεδίο σ’ἐκείνους ποὺ ἐπιδιώκουν τὴ λήθη.
 Θλιβερὰ τὰ γεγονότα τῆς κατοχῆς, ἀλλὰ δὲν μᾶς βοηθάει ἡ ἀπώθησή τους. Δυστυχῶς, ΠΡΕΠΕΙ νὰ τὰ θυμόμαστε  (ἡ ἰσχυρὴ μνήμη ἄλλωστε ἀνήκει στὶς παραμέτρους ποὺ συνθέτουν τὴν εὐφυΐα, κι ἐμεῖς θέλουμε νὰ εἴμαστε εὐφυεῖς).
Ξεφυλλίζοντας λοιπὸν - ἀφηρημένα - ἕνα παλιὸ βιβλίο διαβάζω:

Δευτέρα, 6 Μαΐου 2013

Ρήγας Φεραῖος



«Ἱκανὸν ἔσπειρα σπόρον· θέλει βλαστήσει καὶ τὸ γένος μου θέλει συλλέξει τὸν γλυκὺν αὐτοῦ καρπόν».
Ἐνῷ τὰ γεγονότα  συνεκλόνιζαν τὸν Ἑλληνικὸν χῶρον καὶ ἡ μία ἐπαναστατικὴ ἐνέργεια διεδέχετο τὴν ἄλλην, ἡ μεγάλη μορφὴ τοῦ Ρήγα προβάλλει εἰς τὸν ἱστορικὸν ὁρίζοντα. Ἐγκαταλείπει τὴν ἰδιαιτέραν πατρίδα του, Βελεστῖνον διότι ἐφόνευσε κάποιον Τοῦρκον καταπιεστήν καὶ καταφεύγει ἀρχικῶς εἰς τοὺς ἀρματωλοὺς τοῦ Ὀλύμπου. Μεταβαίνει κατόπιν εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος, ἐκεῖθεν εἰς Κωνσταντινούπολιν καὶ τελικῶς εἰς τὰς Παραδουναβίους Ἡγεμονίας εἰς τὰς ὁποίους θὰ εὕρῃ μεγαλυτέρας εὐκαιρίας δράσεως, ἐλευθερίαν καὶ φίλους. Προσχωρεῖ εἰς τὸν γαλλικὸν δημοκρατισμόν καὶ ἐναποθέτει τὰς ἐλπίδας του εἰς τὴν Γαλλικὴν Ἐπανάστασιν.